Tien jaar bloed zweet en tranen bekroond mét en ín één klap. Uitgerekend Ron Zwerver, de man met de meeste rechten op de hoogste eer, dwong de beslissing af in weer zo'n klassieke thriller tegen Italie:, 3-2. Zijn gebeuk aan de linkerkant van het net brak in de slopende vijfde set (17-15) het laatste restje verzet van de wereldkampioen.

Met het goud om de nek erkende de Amsterdammer dat het besef nog moet komen. "Rust heeft de doorslag gegeven", zei hij in de door chaos beheerste catacomben van het Omni Coliseum. "Je weet dat als je tegen deze gasten goed speelt, het altijd uitdraait op een vijfsetter, waarin dat ene puntje beslissend is. Daarom ben ik zo blij dat we als team stoïcijns bleven. Ik had geen moment het gevoel dat het goud ons door de vingers zou glippen en dat gold ook voor de anderen."

Zelfs Amerika's vice-president Al Gore werd op zijn erestekje in de hal stil van de Nederlandse onverzettelijkheid. Lang leefde het team in de veronderstelling dat Italie: op belangrijke momenten onklopbaar was. Tot de World League Finale in Ahoy'. Aanvoerder Blangé: "We mogen ons eindelijk even in het gouden tijdperk wanen en ik heb ook de indruk dat we deze zomer iets sterker zijn dan Italië, maar we mogen niet vergeten dat het toch weer ging om dat ene balletje van Ron." Zo klein kunnen de verschillen zijn in volleybal op het allerhoogste niveau. Zo mooi ook kan goud blinken wanneer je er duizend doden voor bent gestorven.

De manier waarop de finale werd bereikt, mocht al als mentale doping gelden. Middenman Henk-Jan Held vond dat hij pas in de halve eindstrijd tegen de Russen voor het eerst lekker had gespeeld. Libero Olof van der Meulen zei slechts bij vlagen dynamiet in zijn mepgrage rechterarm gevoeld te hebben. Spelverdeler Peter Blangé was tijdens de kwartfinale tegen de Bulgaren van z'n eigen onnauwkeurigheden geschrokken. Niettemin bereikte het team tamelijk probleemloos de eindstrijd tegen de Italianen. Het zegt alles over de groei die de twaalf tegen alle verwachtingen in sinds de Spelen van Barcelona hebben doorgemaakt. Vooraf al dichtte Ron Zwerver zich kansen toe. Wie hem na het neurotenbal van Barcelona had verteld dat Nederland vier jaar later weer in de olympische finale zou staan, was door de import inwoner van Heiloo doorverwezen naar de dichtstbijzijnde zielenknijper, maar het fantastische spel tegen de Russen gaf hem het idee dat hij de wereld aankon, een gevoel dat gedeeld werd door Blangé. De aanvoerder had zijn buitenaanvaller vrijdagnacht nauwelijks nodig gehad, hetgeen betekent dat de snelle aanvallen door het midden via Henk-Jan Held en Bas van de Goor voorbeeldig liepen. De introverte Held speelde die avond een van de beste wedstrijden uit zijn carrière en ook de rooie reus uit Apeldoorn was niet af te stoppen.

Ook in de finale was het midden weer van grote waarde. In de tie-break kon Held een set-up van Blangé niet afmaken. Een ongelukje dat in zo'n fase fatale gevolgen kan hebben. Toch werd de middenman onmiddellijk opnieuw aangespeeld door de spelverdeler. "Peter blijft je het vertrouwen geven en dat is vreselijk belangrijk. Ik heb niet zo goed gespeeld als tegen de Russen en dat geldt eigenlijk voor het hele team. Maar het belangrijkst was dat we in ons zelf bleven geloven. Dat we ons niet gek lieten maken."

Vooraf stond al vast dat veel zou afhangen van 'campionisimo' Andrea Giani en alleskunner Lorenzo Bernardi. Die twee waren tijdens de poulewedstrijd (met de 'miljoenennederlaag' van de World League Finale in Ahoy' als prikkel) door geen sterveling af te stoppen. In de halve finale sloeg Giani zich niettemin vast op het Joegoslavische blok, resulterend in een onverwachts verspeelde set (3-1 winst). Zeker van hun zaak waren de Italianen niet, getuige een vermakelijk staaltje koude-oorlogvoering in het Olympisch Dorp. Bernardi liep er demonstratief rond op krukken. Even later werd hij al weer vrolijk stappend gesignaleerd. De truc mocht niet baten.

Sterker: Bernardi kwam in het nerveuze, maar bloedstollende begin nauwelijks in het stuk voor. Giani ook niet, in tegenstelling tot de libero aan de andere kant van het net, Olof van der Meulen, belangrijke troef in de met 15-12 gewonnen eerste set. De Fries: "Ik voelde dat ik zoveel mogelijk ballen moest hebben. Wilde me volledig leegslaan tegen die gasten, want je proefde de spanning van de Italianen door het net heen. Het was duidelijk te merken dat ze nog nooit olympisch kampioen zijn geweest."

Na weer een snelle achterstand in de tweede kwam de Italiaanse coach Velasco met een van zijn vermaarde wissels: spelverdeler Tofoli voor Meoni. Het betekende een tijdelijke ommekeer, vooral omdat Nederland in deze fase niet agressief genoeg reageerde op ettelijke kansjes. Dat verzuim bood met name Giani de mogelijkheid om volledig terug te keren in de wedstrijd en zijn ploeg alsnog naar de setwinst te slaan. In de derde leek deze voor Nederland nare geschiedenis zich te herhalen. Wéér 4-1 voor, wéér op de pijnbank gelegd door Giani.

Bewonderenswaardige vechtlust, met Zwerver en Van der Meulen voorop, bracht alsnog redding (dus setwinst), maar de tol voor die inspanning werd betaald in de vierde. Geteisterd door de sprongservice van Bernardi zakte het team even weg. Toch kreeg coach Alberda uitgerekend in deze fase het besef dat er mogelijkheden waren. "We konden de Italianen partij bieden in de rally's en dat is wel eens anders geweest."

Nog even kwam Oranje terug, maar de kracht ontbrak in deze fase om de wedstrijd te beslissen. Die energie was er plotseling wel weer in de tie-break, waarin het spel bloedstollend heen en weer golfde, totdat Ron Zwerver met twee beslissende klappen het vaderlandse volleybal een onbetaalbare dienst bewees.

Dolle taferelen deden zich na afloop van de volleybalkraker voor in het Omni Coliseum. Met spelers, die uitzinnig waren van vreugde. Zoals bij Ron Zwerver, die net als zijn dorpsgenoot Jazet (hockey) uit het gouden dorp Heiloo afkomstig is. "Dromen zijn geen bedrog", wist de volleyballer. "Er zijn maar weinig mensen die dit beleven. De afgelopen jaren waren we echt heel gewaagd aan de Italianen. Het prachtige van deze wedstrijd was, dat er in vergelijking met Barcelona nu sprake was van een èchte wedstrijd".

In de zenuwslopende vijfde set hield coach Joop Alberda het hoofd koel. "We hebben toen gecoached op het terughalen van de service. We hebben toen bijna Italiaans verdedigd. Dit is een terechte beloning voor de spelers".

Blangé had in een soort roes gespeeld, vooral in de vijfde set: ,,Ik was zo moe, dat ik in feite spanningsloos was. Mijn lichaam deed het werk, de geest was bijna dood. Ik probeerde me nog zoveel mogelijk te concentreren op degene die ik moest bedienen. Wat ik wel wist, was dat Ron de laatste bal zou krijgen.'' Dat gebeurde bij 16-15. De Italianen wisten de aanval niet goed te verwerken en gingen daarop aanvallend in de fout.

Zwerver: ,,Fantastisch. Je blijft het altijd maar proberen tegen die Italianen. En dan lukt het in de belangrijkste wedstrijd die er is. In de vijfde set waren we rustig, dat was belangrijk. Je weet dat je in zo'n vijfde set ook de pottenbak kunt ingaan. Het is gewoon punt voor punt spelen dan.''

Bas van de Goor: ,,Ik herinner me niets van de wedstrijd. Nadat we in de World League wonnen, hebben we veel vertrouwen gekregen.'' Henk-Jan Held, die tekende bij Olympiakos Piraeus: ,,Ik heb niet het gevoel dat het een fantastische wedstrijd was. Tegen Rusland ging het veel gemakkelijker. Meer op souplesse. Nu moesten we het bij vlagen van heel hard werken hebben maar we bleven altijd rustig.'' Tot de uitbarsting na het laatste punt.

26-06-2008 | Bron: Telegraaf.nl |