Bertus de Harder (Den Haag, 14 januari 1920 - Jeumont, Frankrijk, 8 december 1982) was een Nederlandse voetballer en voetbaltrainer. De Harder speelde vooral op de linksbuitenpositie. Hij stond bekend om zijn snelle rushes en spectaculaire bewegingen op het veld.

In 1949 speelde Oranje tegen Frankrijk maar De Harder was geselecteerd voor het B-elftal. Het B-elftal speelde in Bordeaux tegen het B-elftal van Frankrijk. 

Het uitstekende spel van De Harder werd opgemerkt door de directie van Girondins de Bordeaux. De voorzitter van Bordeaux, Pujolle, bood De Harder daarop een contract aan bij de Franse club. 

De Harder ging het buitenlandse avontuur aan en werd de derde Nederlandse profvoetballer in het buitenland. In augustus 1949 ging De Harder aan de slag in Bordeaux. In het eerste seizoen na promotie (1949-1950) werd de Franse club meteen landskampioen. Bertus de Harder, door de Fransen geschreven als Berthus de Harder, was de sterspeler geworden van Girondins de Bordeaux. 

Hij werd in zijn eerste seizoen meteen topscorer met 21 doelpunten. Al snel kreeg de vedette van de enthousiaste Fransen meerdere bijnamen, zoals Le bon prince ("de goede prins"), Le Divin Chauve ("de Goddelijke Kale"), Le roi du terrain ("de koning van het veld") en Un diable frétillon ("Een beweeglijke duivel").

Op 34-jarige leeftijd na vijf succevolle seizoen in Frankrijk besloot de Harder terug te keren naar Den Haag. Hij speelde nog twee seizoenen (1954-1956) voor Holland Sport.

|13.01.2007 | Bron: Wikipedia  |