Michel Zanoli had de succesvolste renner van zijn generatie kunnen zijn. Hij werd het niet. Eind december 2003 overleed hij, 35 jaar oud.

Michel Zanoli kon alles, beweerde men toen. Wat een ander na een jaar trainen lukte, kon hij na twee dagen. In Casablanca werd Zanoli in 1986 wereldkampioen wielrennen bij de junioren. Dat was betrekkelijk eenvoudig. Hij moest gewoon opletten, ervoor zorgen dat die jongens uit Soekoeboekoe hem niet in de weg reden en dan zou hij winnen .

Moest hij daarvoor niet meer trainen? `Maak je niet druk, zolang ik mijn kop erbij hou, kan ik niet verliezen', zei Zanoli dan. Zo gebeurde het altijd. Fietsen was niet leuk, fietsen was - omdat hij het goed kon - niet meer dan de kortste weg naar geld, naar een grotere auto, naar mooiere kleren, naar een avontuurlijk leven.

Bovendien waren de wedstrijden kort en snel en was de cultuur die om de sport hing er één van macho's. Dat paste hem. Hij reed in een sportwagen, leerde motorrijden en deed aan bergbeklimmen.

In 1988 nam hij namens zijn vaderland deelnam aan de Olympische Spelen van Seoul. Daar eindigde hij als elfde in de ploegentijdrit (100 kilometer) en als vijftiende in de individuele wegwedstrijd. Hij was dat jaar ook nog tweede geworden op het NK voor amateurs. Het jaar erop maakte hij zijn dubuut bij de profs bij een Belgische wielerploeg AD Renting-Coors Ligh, zijn eerste profzeg was de New Jersey Classic. In zijn carrière staan veel overwinning in de Verenigde Staten.

Met zijn imposante en krachtige postuur had hij klassiekers kunnen winnen. Maar zijn geest kon alleen korte, snelle criteriums aan, die eindigden in een sprint.

In 1991 won hij het open Amerikaans kampioenschap, de USPro Championship, dat jaar won hij ook het eerste deel van de tweede etappe in de Ronde van Spanje, wat meteen zijn grootste zege was uit zijn carrière. Het jaar erop reed hij, rijdend voor de Amerikaanse ploeg Motorola naar de tweede plaatsen in Dwars door Vlaanderen/Dwars door België en in de 5e en 6e etappe van de Ronde van Zwitserland. En verder werd hij derde in de derde etappe van Parijs-Nice. Na dat jaar werden de ereplaatsen schaarser.

Toen hij zich in 1992 in Santa Rosa meldde voor het trainingskamp van Motorola, gooiden ze hem daar een overall toe. Ze dachten dat hij de nieuwe mecanicien was. Zanoli woog over de honderd kilo en zag er verwilderd uit. Zijn postuur heeft hem niet geholpen. Hij leek met zijn lengte en uiterlijk een woesteling. 
Zanoli is onvoorspelbaar en dat maakt hem niet populair bij ploegleiders. Nergens heeft hij één seizoen afgemaakt. Zanoli had maling aan iedereen en een bloedhekel aan mensen met autoriteit. `Hij wilde eruit, hij wilde over de grens, hij wilde los.

In 1996 won hij nog vier wedstrijden in Nederland. Hij beëindigde dat jaar ook zijn profcarrière. Pelle Kil haalt hem in 1998 naar Amerika om er voor zijn ploeg (SmarTalk) te gaan rijden. Om hem nog maar weer een nieuwe kans te bieden. Maar zijn loopbaan was al te ver afgegleden om er nog iets van te maken. Kil: `Hij stapte steeds vaker af en dan zag ik hem met een ijsje in de hand langs de kant staan. Het ging gewoon niet meer.'

Zanoli heeft echt wel geprobeerd om een normaal bestaan op te bouwen. Hij ging werken in een sportwinkel. Later volgde hij een computercursus en vond hij werk bij Heineken en Nissan.

Zanoli was er trots op. Hij ging elke dag naar zijn werk, had een keurig pak aan, hij hoorde bij de maatschappij. `Maar op vrijdagmiddag dacht hij: nu moet ik toch maar gaan leven, want dit is het niet. Het was de laatste reddingsboei die hij losliet. Hij raakte aan de cocaïne, zat in de gevangenis in Almere, werd in elkaar geranseld door uitsmijters, van de weg gereden door een auto en na een handgemeen uit het Amsterdamse opvangcentrum Jelinek gezet.

Zijn verhaal is daarom niet het verdriet van de renner die depressief wordt van de gedachte dat zijn carrière voorbij is. Die tijdens zijn sport zo verslaafd is geraakt, dat hij daarna niet zonder drugs kan. Hij mag niet in één adem worden genoemd met Marco Pantani. Voor Zanoli was het leven van begin af aan een lijdensweg en het bracht hem dat wat hij ervan verwacht had.

11.01.2007 | Bron: n-ex-t.nl/, wikipedia, Volkskrant |