In 1992 fietste Lubberding zijn laatste profwedstrijden. 39 jaar oud ging hij terug naar Voorst, naar de koeien van zijn vader. Tegenwoordig liggen de stallen er verlaten bij en runt de ex-renner vanuit de boerenhoeve het bedrijf Teambuilding met Lubberding, dat voor groepen werknemers van alle mogelijke organisaties trainingen organiseert om de onderlinge samenwerking te stimuleren. Op de website van het bedrijf (www.teambuildingmetlubberding.nl) noemt hij zichzelf hiervoor de aangewezen persoon omdat hij als wegkapitein indertijd al «renners motiveerde en stuurde, vooral daar waar stagnatie optrad».

 «Ze kunnen je van alles wijsmaken, de mensen, maar ik ben altijd alles zelf blijven bestuderen», zegt hij. Bijvoorbeeld toen hij nieuwe voeding introduceerde. Muesli. Havervlokken. Hij gebruikte zijn agrarische opleiding voor het wielrennen. «Zoiets ga je op jezelf terugkoppelen», zegt Lubberding. «Je leert het maximale uit een melkkoe te halen. Krijgt de koe méér krachtvoer, maar geeft ze niet meer melk, dan gaat je geld rechtstreeks naar de strontput. Dan heb je dus te veel krachtvoer toegediend. Bij een sportman is het niets anders.»

En als de meeste renners rechtsaf gingen, dan ging Lubberding «of rechtdoor of linksaf», zegt hij. «Nooit blind erachteraan.» In de Ronde van Italië zag hij het halve peloton op de harde stenen muren van een stadspoort afrijden. «Ik draaide mijn stuur naar links en manoeuvreerde mijn ploeg door een van de andere doorgangen. Ben ik onder die boog, kijk ik even naar rechts: kraken… piepen… Het lag helemaal dicht.» Waarom hij die draai maakte? Puur op gevoel. Zo doet een wegkapitein dat.

Begin jaren tachtig leerde hij dat al te veel nadenken sowieso niet verstandig is. «Het emmertje zat vol. Ik werd met mijn neus op de feiten gedrukt.» Te veel spanning, te hoge druk. En vooral bang om op het moment suprème fouten te maken. Spierblokkades en hartstoornissen waren het gevolg. Bij haptonoom Ted Troost hoorde Lubberding dat hij eenvoudigweg niet zoveel moest nadenken. «Toen heb ik mezelf leren kennen. Hij schudde me wakker. Iedereen doet alles maar op denkvermogen, zei Troost, terwijl gevoel zoveel belangrijker is.»

Wegkapitein, dat word je niet zomaar. «Als je sociaal bent, dan doe je dat gewoon. Je gedraagt je als wegkapitein, omdat dat in je aard zit. Ik voelde de koers aan, wist wat mijn taak was. Sommige gasten hebben dat niet en moeten de godganse dag gestuurd worden.» Bij Raleigh was het eerst Jan Raas die op de weg de lakens uitdeelde. Na het uiteenvallen van de ploeg was Lubberding de onbetwiste stuurman. De twee renners zijn moeilijk te vergelijken, vindt Lubberding. Raas won vele tientallen koersen maar voor Lubberding hoefde dat allemaal niet zo. «Ik had ook een geweldig gevoel als iemand anders uit de ploeg had gewonnen. Ik genoot ervan als we door samen te werken als team een prijs meenamen.»

Niettemin wonnen ook wel eens de verkeerde renners. Lubberding: «Van die jongens waarvan ik zeg dat ze de hele dag de kantjes eraf liepen en dan aan het eind door een gelukje met een ontsnapping meezaten. Dat meldde ik Post dan wel even: mooi natuurlijk dat hij gewonnen heeft, maar niet de manier waarop.» Nog vervelender was het als de kopman het na een dag hard werken niet afmaakte. «De hele dag schelden op je knechten en dan in de finale niet de prijs meenemen. Daar heb je niets aan. Dan raakt de knecht teleurgesteld. Die krijgt pas extra brood op de plank als de kopman het afmaakt. Als je alleen voor jezelf rijdt, dan rijden die knechten niet meer voor je. Dan willen ze jou niet meer voorop hebben.»

Wegkapitein ben je niet alleen op de weg. «Je moet andere teams niet laten meegenieten van dingen die fout gaan. Na de wedstrijd ga je gewoon even naar de hotel kamer om een babbeltje te maken. Dan vraag je bijvoorbeeld hoe het komt dat een renner zegt niet gezien te hebben dat een ploegmaat lek reed. Waarom hij niet gewacht heeft en alleen voor zichzelf reed. Dan geef je een waarschuwing en laat je voelen dat je ’m wel door hebt. Pas na een paar van die waarschuwingen stap je naar de ploegleider. Je blijft natuurlijk solidair. Op de weg deel je lief en leed, terwijl de baas in de auto zit.»