 Atlete Ellen van Langen (1966) zal nog lang in de herinnering blijven om twee facetten van haar carrière: de verrassend en magistraal gewonnen race op de 800 m tijdens de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona en de bijkans eindeloze reeks blessures waarmee ze sindsdien achtereenvolgens te kampen kreeg: aan achillespees, hamstring, voet, dijbeen en tot slot hiel. Ellen van Langen was vrij laat met topatletiek begonnen en haar lichaam kreeg het vrij plotseling hard te verduren. Wellicht lag daar de oorzaak van de vele kwetsuren. Maar het meest zal ze toch worden herinnerd door die magnifiek gelopen race op de 800 m in
Barcelona; 1992 was misschien ook het enige jaar waarin ze blessurevrij was. Een jaar vóór de Spelen hebben we tegen elkaar gezegd: 'Vanaf nu gaat elk gesprek over de Olympische finale.' Elke situatie die zich kon voordoen, hebben we wel dertig keer doorgenomen. Ellen stond nooit voor verrassingen. We hebben wel tienduizend verschillende scenario's van de 800 meter besproken."
Ze hoorde zeker tot de kanshebbers op een medaille, want eerder had ze zich sterker getoond dan de Russische troeven Noeroetdinanova en
Goerina. Maar er waren ook nog andere kapers op de kust, zoals de gedichte Cubaanse Quirot en Mutola uit Mozambique. De atletes van de voormalige Sovjet-Unie probeerden haar sterke wapen, de eindsprint, in de Olympische finale bot te maken door van meet af aan een hels tempo te onderhouden. De eerste 400 m gingen in 55.0 sec. Met nog 200 m voor de boeg lag Ellen van Langen op de vijfde plaats. Daarna begon haar fenomenale opmars. Ze werd daarbij geholpen door haar rivales die om onopgehelderde redenen de binnenbaan vrij lieten. In de slotmeters dreef ze zich vastberaden en met vederlichte pas langs de aan kop gaande
Noeroetdinova. Met 1.55.54 vestigde ze ook een nieuw nationaal record. Het was voor het eerst sinds Fanny Blankers-Koen dat Nederland een gouden medaille behaalde op een loopnummer. Van Langen: "Als je je ultieme doel bereikt, kan je er nooit spijt van hebben. Ik zou het allemaal zo weer doen. Er zijn na Barcelona wel momenten geweest dat ik dacht: had ik maar geen goud gewonnen. Dan wilde ik even gewoon Ellen zijn en was ik alle aandacht moe."
Van Langen: "De gouden medaille ligt in mijn sieradenkistje. Iedereen riep na mijn overwinning in '92 dat ik een kluis moest huren. Een paar maanden later, in december, kreeg ik ineens een ingeving en ben naar de bank gegaan. Diezelfde avond werd er bij me thuis ingebroken en zijn al mijn andere medailles meegenomen. Toen ik weer van Hilversum naar Amsterdam terugverhuisde, vond ik het welletjes en heb ik geen kluis meer gehuurd." Het
was tevens de laatste keer - in elk geval tot 2008. Na deze prestatie maakten blessures een vervolg van Van Langens carrière onmogelijk.Met bewonderenswaardige moed probeerde ze telkens terug te keren op het hoogste niveau, maar lukken deed het niet echt.
Een diepe teleurstelling was het voor haar dat ze in 1996 haar Olympische titel niet kon verdedigen. Kort voor het vertrek naar Atlanta werd ze weer getroffen door een blessure. In een dagbladinterview zei ze eens: 'Soms zie ik mijn lichaam niet als één geheel. Dan ben ik er wel, maar mijn benen niet'. Sportarts Peter Vergouwen noemde haar eens 'de teerste vrouw van Nederland'.
Ellen van Langen beeindigde haar atletiekcarrière in 1998. Ze had toen genoeg van al het blessureleed.
Atleet Martin Feijen heeft over de blessure van Van Langen wel een mening: 'Ik
vind dat iedere topsporter een hele of halve baan zou moeten hebben, zich
nuttig zou moeten maken, desnoods met vrijwilligerswerk. Ik ben ervan
overtuigd dat dat de prestaties ten goede komt, en ook het geestelijk welzijn
van de atleet. "Want dan heb je een sociaal leven, vrienden,
kennissen, en zit je niet als een nomade in de woestijn te sporten. Als je je
helemaal fixeert op één ding gaat dat uiteindelijk belemmerend werken, want
je kunt je niet goed meer ontspannen. Op een gegeven moment krijg je dan
blessures. Ik denk dat iemand als Ellen van Langen in een veel te eng wereldje
zit, en ik heb de indruk dat al haar blessures het gevolg zijn van die enorme
fixatie
|
