Hij gold als een van de beste en vooral stijlvolste tijdrijders en achtervolgers die de Nederlandse wielersport heeft gekend. Roy Schuiten was een onnavolgbare solist.

Wanneer hij kon soleren, op de weg of op de baan, was Roy Schuiten op zijn best. Dan kon bijna geen wielrenner zich met hem meten. Alleen zijn benen bewogen wanneer hij soleerde. Want Schuiten was naast solist ook een stilist. 

Bewonderaars zagen in Schuiten een jonge, blonde god. Peter Post, zijn eerste ploegleider bij de profs, stond stijf van fascinatie wanneer Schuiten op zijn fiets zag zitten. Post, vroeger zelf als renner een stilist en achtervolger, zag begin jaren zeventig in de Zandvoorter een kopman voor zijn eerste profploeg. Maar de introverte Schuiten kon alleen tijdrijden, wedstrijden met bergen waren niet aan hem besteed. 

Met wedstrijden in pelotonverband had hij moeite. Op pure klasse kon hij nog wel onder meer de klassieker Rundum den Henningerturm en de etappekoers de Ronde van de Middellandse Zee winnen. Maar in de Tour de France (tweemaal gestart), de Giro (vijfmaal) en de Vuelta (eenmaal) voelde hij zich niet op zijn gemak. 

De benen van Schuiten moesten in een constant hoog tempo kunnen draaien. Zoals op de baan, waar hij zevenmaal nationaal kampioen en tweemaal wereldkampioen achtervolgen werd. Zoals in zesdaagsen, waarvan hij er trouwens maar één won. Zoals in de legendarische, lange tijdritten als de Grand Prix des Nations (90 kilometer), de Grand Prix Lugano en de Trofeo Baracchi (koppeltijdrit over 110 kilometer), die hij beide superieur won. Schuiten was een flyer, een renner die als het ware over de weg of over de wielerbaan vloog. 

Daarom zag Post in hem de renner die het werelduurrecord van Eddy Merckx van 49,431 kilometer kon verbeteren. Met veel bombarie werd aangekondigd dat de aanval in het najaar van 1975 op de olympische piste van Mexico-Stad (2240 meter hoog) zou worden geopend. De AVRO kocht de tv-uitzendrechten. ,,De AVRO bepaalde alles, tot en met het tijdstip van de recordpoging toe. Ik was lijdend voorwerp, hoefde alleen maar op te stappen. Ik wilde eigenlijk helemaal niet meer’’, vertelt Schuiten in ‘Het geheim van Raleigh’.

Met de speciaal voor de recordaanval door mécanicien Jan Legrand in de Raleighfabriek in Nottingham ontworpen fiets was niets mis. Het waren de slechte voorbereiding, een conflict met Post over reclame op de raceschoenen en de tegenzin van de renner zelf die aan de basis stonden van drie mislukte pogingen. Tot onvrede van de AVRO die veel geld in het project had gestoken en tot woede van Post. Schuiten had volgens hem een slechte mentaliteit

27.12.2006 | Bron: NRC |