Berry van Aerle (1 december 1962, Helmond) is een voormalig Nederlands voetballer, die dertien seizoenen lang deel uitmaakte van de selectie van PSV Eindhoven. Een gedeelte van het seizoen 1986/87 werd hij uitgeleend aan FC Antwerp. In het seizoen 1994/95 sloot hij zijn profcarrière af bij Helmond Sport. Berry van Aerle was berucht vanwege zijn snelheid en werd daarom ook Turbo Berry genoemd.

Van Aerle speelde doorgaans als rechtsback en hij kwam in totaal tot 315 officiële clubwedstrijden, waarin hij veertien keer scoorde. Hij speelde daarnaast 35 interlands (geen goals) tussen 14 oktober 1987 en 14 oktober 1992, en maakte deel uit van het Oranje dat het EK 1988 won, onder leiding van bondscoach Rinus Michels.

Van Aerle was een zeer nuttige waterdrager, geen vedette. Een bescheiden man die nooit de aandacht trok met wilde uitspraken of onbesuisd gedrag. Iemand die aan zijn bescheidenheid ten onder gaat, als hij niet oppast. Geen man die bij onderhandelingen het onderste uit de kan zal hebben gevraagd. Hij is vermoedelijk de enige speler van dat WK-team die niet schatrijk is geworden. Hij klaagt daar nooit over. Die anderen waren talentvoller en daarom beroemder, dus waarom zou hij zich beklagen? Hij vindt het al een eer dat hij met hen heeft mogen spelen. 

In zijn jeugdperiode speelt hij in de spits bij HVV uit Helmond. Bij PSV komt hij in beeld wanneer Willy van der Kuijlen een keer staat te kijken langs de zijlijn bij een wedstrijd van HVV. PSV nodigt hem uit voor een proefwedstrijd en op die manier beland hij bij het 2e team van PSV waar hij op de linksback moet gaan spelen. 

Al in hetzelfde seizoen komt Van Aerle terecht in het 1e elftal waar hij bijna 3 jaar lang alle wedstrijden speelt als rechtsback. Wanneer PSV in 1985 Eric Gerets aantrekt moet Van Aerle genoegen nemen met de bank. Maar na een tijdje besluit PSV om hem te verhuren aan FC Antwerp.
Daar speelt hij zo goed dat PSV hem vraagt terug te keren als vervanger voor de geblesseerde Willy van de Kerkhof op de rechtsmidden positie. Van Aerle grijpt zijn kans en groeit uit tot een geweldige vechter op het middenveld. Al snel wordt hij zelfs opgeroepen voor het Nederlands Elftal. De Gouden Jaren beginnen; Met PSV wint Van Aerle de nationale beker, de Europa Cup I en wordt het landskampioenschap binnengehaald

Na de glorieuze periode ontstaan er fysieke problemen van Van Aerle en ondergaat 4 knieoperaties waardoor hij veel wedstrijden moet missen. Hij hersteld maar zal daarna nooit meer terugkeren op oude niveau.. Tegenslag na tegenslag deed hem besluiten om zijn profcarrière te beëindigen. In 1996 nam voetballiefhebbend Nederland afscheid van deze nuchtere held.

Van Aerle kan niet direct van zijn grote liefde afscheid nemen en besluit nog enkele jaren in zijn woonplaats Helmond bij de plaatselijke f.c., HVV te voetballen.

Na zijn afscheid van het voetbal nam hij zijn vroegere beroep weer op; Van Aerle werd postbode. ,,Een mooi beroep'', zei Van Aerle. Hij doet in de straten van een Brabantse gemeente iets wat hij vroeger als back op de velden zo goed en zo graag deed: ,,Bewegen en flink sjouwen''.

Noem hem niet zielig of schlemielig, want dat is hij niet. Hij heeft de benijdenswaardige eigenschap om zijn lot niet met dat van anderen te vergelijken. ,,Ik heb er geen probleem mee als de mensen me straks niet meer kennen'', zei hij. ,,Ik ben als Berry van Aerle begonnen en zo zal ik ook eindigen.'' . Tegenwoordig is Van Aerle weer terug bij zijn oude club PSV, hij is supporterscoördinator geworden

1.12.2006 | Bron: Wikipedia, Beijen,net, Volkskrant, NRC, PSVzone |