|
Annie Borckink (1951) was internationaal gezien nooit
meer dan een middenmoter in de schaatswereld. Bij de wereldkampioenschappen
all-round en sprint scoorde ze nooit hoger dan de achtste plaats (in 1977).
Meestal bezette ze een 12de, 13de of
14de plaats. Bij de Nederlandse kampioenschappen werd ze tweede in 1976 en
1980.
Drie weken vóór de Spelen van 1980 was
de vrouwenploeg van Krook in de pan gehakt op het wereldkampioenschap in Hamar.
De Russinnen, Oost-Duitsen, Amerikaansen
en Canadesen waren voor de Spelen torenhoog favoriet. De verwachtingen voor de
Nederlandse vrouwen waren zoals de temperatuur in Lake Placid - ver onder nul
- al had Annie Borckink een paar keer sterk gereden op de 1000 meter.
Favoriet was Borckink bepaald niet op
die afstand. Velen werden sterker geacht dan zij. De Russin Petroessewa was
veruit favoriet en ook Nederlands kampioene Ria Visser werd veel betere kansen
toegedicht.
Maar die dag moet er een tijger in
Annie's tank aanwezig zijn geweest. Ze reed in wind en sneeuw een waanzinnig
snelle 1500 meter die uitmondde in 2.10.95.
Het verschil met nr. 2, Ria Visser,
bedroeg bijna anderhalve seconde. 'Wat is het geheim van Annie Borckink', werd
haar na afloop gevraagd. Annie wist het niet. 'Het ging erg lekker', zei ze
verlegen. De hoger ingeschatte Ria Visser – nu schaatsanaliste bij de NOS – won het zilver, en maakte de Nederlandse verrassing zo compleet.
Ab Krook: "We hadden goed getraind.
Ik wist dat we ver konden komen, dat Ria Visser voor een verrassing zou kunnen
zorgen, maar met een gouden medaille van Annie had ik absoluut geen rekening
gehouden."
De jonge bondscoach Ab Krook weet het onverwachte succes (het enige goud op de Spelen) later aan de
anabolica-controle, die in Lake Placid voor het eerst serieus genomen werd.
"Er was een belangrijke factor die achteraf bezien een grote rol heeft
gespeeld: in Lake Placid werd serieus gecontroleerd op het gebruik van
anabolica. Er was bij sommige ploegen paniek, toen ze dat hoorden. Wij hebben
daarvan kunnen profiteren. En terecht natuurlijk. De competitie werd niet
langer vervalst. Was die controle op anabolica een jaar later ingevoerd, dan
zou Annie Borckink in Lake Placid nooit goud hebben gewonnen."
Haar succes leverde Annie Borckink de
titel Sportvrouw van het jaar op. Ze verdween daarna echter vrijwel direct
weer in de anonimiteit en haalde nooit meer een dergelijk resultaat.
Nooit meer is Annie Borckink later zelfs maar in de buurt van die prestatie gekomen, Maar nog altijd staat die 1500 meter van Lake Placid als een paukenslag achter haar naam.
."
|
Annie
Borckink was geen hoogvlieger: zelfs bij de Nederlandse allround- of
sprintkampioenschappen reikte ze nooit verder dan de tweede plaats. Toch
plaatste ze zich voor de 1500 meter in Lake Placid en reed daar, in weer en
wind, naar een tijd (een nu wat bescheiden klinkende 2.10.95) waar niemand
ook maar bij in de buurt kwam.