|
 Bernard Hinault verhief de schijnbeweging tot een volwaardige kunstvorm. Hij domineerde de Tour niet alleen met zijn machtige benen, maar ook met een feilloos instinct voor zwendel en combines. Dit alles om zichzelf de status van Levende Legende te
bezorgen.
Zijn beste jaren lagen al achter hem toen hij in 1985 ging voor een vijfde Tourzege, een prestatie die tot dan toe alleen Eddy Merckx en Jacques Anquetil hadden geleverd. Onderweg bleek alras dat zijn jonge ploeggenoot Greg Lemond stukken frisser over de cols ging dan de grijzende Breton. De jeugdige Amerikaan moest in opdracht van ploegleider Paul Koechli op de cruciale momenten in de remmen knijpen. Frankrijk en hoofdsponsor Bernard Tapie (jawel, díe) eisten voorrang voor
Hinault.
In een recent Humo-interview haalt Lemond herinneringen op aan de Pyreneeën- etappe naar
Luz-Ardiden, toen hij op de laatste klim met Luis Herrera en Stephan Roche drieëneenhalve minuut voor de Franse volksheld in het gele tricot koerste.
Lemond: 'De assistent-ploegleider Maurice le Guilloux kwam naast ons rijden en riep: ''Niet meer aan de leiding komen,
Greg! Hinault is op komst.'' Op zeker moment reed Herrera zomaar van ons weg. Roche zat dood en movede niet. Herrera bracht de gele trui niet in gevaar, dus bleef ik bij Roche op Hinault wachten. Twee minuten verstreken. Drie minuten. Vier minuten. Waar bleef hij toch? We werden bijgehaald door een groep van wel twintig renners. Hinault bleek nog anderhalve minuut achter die groep te zitten!' Lemond nam Hinault alsnog op sleeptouw, waardoor de Fransman in het geel bleef.
's Avonds in het hotel schopte Lemond herrie. Immers, als hij met Herrera had mogen meerijden, had hij de gele trui ruim om de schouders gehad. Ploegleider Koechli en een vaderlijke Bernard Hinault kalmeerden hem. Volgend jaar, zo bezwoer het duo, zou Hinault onvoorwaardelijk in dienst van de getalenteerde Amerikaan rijden. De brand was geblust en Hinault reed naar zijn felbegeerde vijfde Tourzege.
Een jaar later werd Hinault in de aanloop naar de Tour plotsklaps overvallen door geheugenverlies. 'De tijdritten zullen beslissen of Greg of ik kopman wordt', taterde hij in de microfoons. Voor zijn geestesoog moet de mogelijkheid op een nooit vertoonde zesde overwinning als een lichtgevende graal hebben gebrand, een graal waarvoor hij maar al te bereid was zijn volledige trucendoos open te gooien. Hetgeen gebeurde. Voor het lede oog van Lemond bedreef Hinault handjeklap met topcoureurs als Jean-Francgois Bernard, Pedro Delgado, Luis Herrera, Urs Zimmerman, Steve Bauer en Pello Ruiz Cabestani. Lemond kon zijn hoofd niet keren om een drinkflesje aan te pakken of zijn zogenaamde superknecht demarreerde in dit uitgelezen gezelschap.
En zijn ploeggenoten? Hielpen die de Amerikaan niet? Allerminst. Zodra Hinault flink op de pedalen ging staan, kregen zij overmatige belangstelling voor het fraaie Franse asfalt of de strakblauwe hemel. Na iedere coup gaf Hinault bij de finish een waterdichte verklaring voor zijn ambitieuze rijden: Hij was bezig de concurrenten van 'mon ami Greg' te vermoeien.
Tijdens de koninginnerit naar Alpe d'Huez was het weer raak: Hinault demarreerde en zijn eigen ploegmaats probeerden Lemond uit het wiel te rijden. Lemond: 'Ik liet me afzakken tot bij ploegleider Paul Koechli: ''What the hell is going on? Waarom vallen al mijn helpers zelf aan? En waarom valt Hinault weer aan?!'' Koechli antwoordde: ''Hij wil zijn tweede plaats veilig stellen.'' Ik dacht dat ik ging ontploffen. ''Come on!'' brulde ik.'
Lemond ontplofte ook, maar dan in positieve zin. Hij schakelde naar zijn 53-12 en vlamde weg als een raket. 'Nog nooit van mijn leven heb ik sneller gefietst.' De ontketende Amerikaan passeerde het complete deelnemersveld en achterhaalde Hinault op de flanken van de Alpe d'Huez. Lemond: 'Hinault riep: ''Greg! Mijn knie doet pijn. Mag ik vandaag de rit winnen? Jij wint gegarandeerd de Ronde van Frankrijk. Ik zal op kop rijden en ik zal de komende dagen voor jou werken.'' ' Lemonds woede ebde weg en gebroederlijk fietsten ze naar de top, waar ze hand in hand finishten.
Het had de officiële machtsovername moeten symboliseren, maar tijdens de persconferentie viel Lemond bijna van zijn stoel. 'De koers is niet afgelopen voor de laatste tijdrit is gereden', riep Hinault strijdlustig.
Lemond: 'Als hij dat in de vallei voor Alpe d'Huez had gezegd, dan had ik hem minstens drie minuten aan zijn been gelapt.'
De laatste Tourweek werd een nachtmerrie voor Lemond. Bevriende coureurs fluisterden hem in dat duistere bronnen bereid waren tienduizend dollar te betalen om hem op de valreep omver te rijden. En een tip van oud-Tourbaas Jacques
Goddet, als geen ander bekend met het klappen van de zweep in 'La Grande
Boucle', maakte hem helemaal paranoïde. Lemond: 'Goddet zei: ''Greg, let vanaf nu op alles wat je eet en drinkt.'' Iemand zou wel eens iets in mijn eten of drank kunnen mengen om me ziek te maken of misschien wel positief! Goddet zei ook dat Hinault tot alles in staat was om toch maar te winnen.'
Wonder boven wonder hield Lemond het hoofd koel en won hij de Tour. Waarna hij bijna opnieuw onpasselijk werd van de berichtgeving in de Franse media, waarin Hinault werd afgeschilderd als de engel die zijn zesde Tourzege grootmoedig had laten lopen voor zijn jonge kompaan
Greg.
Hinault vond het manipuleren niet uit, hij zette slechts een oude Tourtraditie voort
<<12 augustus 1984- Streuer en Schnieders wereldkampioen
16 februari 1986- de 5 kilometer van Hein
Vergeer>>
|
