Bettine Vriesekoop Europees kampioen in 1992
20 april 1992
Bettine Vriesekoop wordt in
1992 Europees kampioen. Zij haalt deze titel 10 jaar na haar eerste titel in 1982. In de jaren '80 bezweek Vriesekoop bijna onder het juk van coach Gerard Bakker. In 1992 speelt ze bevrijd van haar norse coach gevarieerder dan ooit.
Het juk van Bakker
De eerste periode onder leiding van haar fanatieke coach Gerard Bakker kenmerkt zich door Spartaanse training en onvoorwaardelijke toewijding met als hoogtepunt de Europese titel in 1982. In die periode trainde Bettine gemiddeld vijf uur per dag en daardoor wordt zij nu door velen gezien als iemand die in de jaren zeventig een trend zette in de Nederlandse topsport.
Coach Gerard Bakker dwong haar in een mentaal keurslijf waaruit voor de Vriesekoop van toen geen ontsnappen mogelijk was. Bakker was de manipulator, die vond dat het doel alle middelen heiligde. Die zijn pupil zestien jaar lang als een ledenpop dirigeerde. Vriesekoop noemde het later karaktermoord en de dwang een ander mens te moeten zijn dan ze eigenlijk was..
Europees kampioen in '92
Na Bettines breuk met Bakker, na de Olympische Spelen van Seoel in 1988, hervat ze haar carrière in 1989. Ze werkt hard aan het vinden van een nieuwe stijl van trainen, anders dan onder Bakker.
Van een sportrobot werd ze een sportend méns. Iemand die kon denken wat ze zelf wilde, kon zeggen wat ze zelf dacht, die voor het eerst voelde dat ze vrouw was en in dezelfde periode haar grote liefde Hans van Wissen leerde kennen.
Ze ontwikkelt zich tot een tafeltennisser met een meer creatieve en een meer zelfstandige manier van spelen. En ook met deze nieuwe stijl vindt ze aansluiting bij de Europese top.
In 1992 wint ze in Stuttgart opnieuw de Europese titel. ‘Ik groeide boven me zelf uit en had de perfecte balans gevonden,’ aldus de in Hazerswoude geboren oud-vedette, die zich als uiting van gegroeid zelfbewustzijn zelfs in volle glorie in Playboy liet afbeelden.
Tragedie in privé-leven
Dat vertrouwen kreeg een knak door het overlijden van haar partner in 1999, maar uitgerekend haar sport bracht Vriesekoop weer in het goede spoor.
In de derde fase van Bettines carrière is tafeltennis voor haar een vorm van rouwverwerking. Het presteren is nu (iets) minder belangrijk. Ze omarmt opnieuw haar geliefde sport, omdat die haar troost en structuur biedt en haar helpt zichzelf te vinden. In haar eentje draagt ze zorg voor de opvoeding van haar zoon Tymo. In 2002 wordt ze, op veertigjarige leeftijd, opnieuw Nederlands kampioen en wint met haar club Klazienaveen de Europacup
“Na de dood van Hans was ik helemaal terug bij af. Tafeltennis was altijd mijn houvast geweest en ik vond het heel prettig om terug te vallen op mijn ouwe ding, waar ik gewoon goed in was. Ik werd een beetje opgevangen door de club. Ze haalden me op voor de training en zorgden heel goed voor me. Het was fijn om weer even in die oude, vertrouwde wereld te zijn. Bij mensen die wisten wie ik was en wat ik kon. Alsof zij precies wisten wat mijn kern was of zo.”