Bij Ruud Gullit, aandachtig en meelevend toeschouwer op Anfield Road, moeten de gedachten woensdag even zijn teruggegaan naar 12 oktober 1983. Een generatie geleden was hij de voorman van een groepje tieners dat op Lansdowne Road in Dublin een hele knappe overwinning boekte op Ierland. Marco van Basten, Ronald Koeman, Gerald Vanenburg en libero Ruud Gullit stonden op als boegbeelden van een gouden generatie.

Clarence Seedorf en Patrick Kluivert zijn ook pas negentien jaar. Zij vertegenwoordigen de schatkamer van Oranje, dat woensdag tegen Ierland een superioriteit uitstraalde, die het lokale publiek deed denken aan het grote Liverpool van de vroege jaren tachtig en de Oranje-fan aan 1974.

Het verschil met de tieners van nu is dat de ploeg van 1983 zich ondanks alle verzamelde kwaliteiten niet kwalificeerde voor het EK in Frankrijk in 1984. Nederland maakte deze fout ditmaal niet. Door de 2-0 overwinning op Ierland mag Nederland naar het EK in Engeland. Bijzonder was het spel tegen de Ieren. De kern van het team, vooral spelers van Ajax, wist de vorm uit Amsterdam naar Liverpool over te brengen. De huidige groep Ajacieden heeft zich de laatste maanden onder de kanshebbers op Europees goud geschaard.

Het Zuidamerikaans getinte Nederlands elftal van Hiddink verenigt nuchter denkende polderjongens met Surinaams temperament en talent. Volgens beproefd Amsterdams recept. De normen die Ajax hanteert, zijn zo hoog dat zelfs ex-Ajacieden steeds meer moeite hebben om daarbij aan te klampen. -  Aron Winter, Wim Jonk en Dennis Bergkamp golden anderhalfjaar geleden nog als de vormgevers van het post-mondiale Oranje. Nu zijn ze verzonken in de relatieve anonimiteit van het clubvoetbal.

De Boer kon zich uitleven in zijn specialiteit: het regisseren van de onophoudelijke rondootjes. Twintig tot dertig balcontacten zijn een rariteit in het internationale voetbal. Ze deden denken aan de eerste minuten van WK-finale uit 1974. De kracht van Oranje is de herkenbaarheid. Eén gedachte, één wil. Net zo goed willen zijn als Ajax. Of zoals Ronald de Boer het verwoordde: 'Als we hier waren uitgeschakeld, zouden de Ajacieden daarvoor verantwoordelijk zijn gesteld.' Die wetenschap maakt Oranje sterk. 

De linkerkant van Oranje vormde het stille bewijs. Edgar Davids stond voor de tweede keer aan de aftrap, Winston Bogarde maakte zijn debuut. Het was alsof beiden hun vijftigste interland speelden. Bogarde bleef zonder overtredingen overeind tegen Tony Cascarino en hij was ook in balbezit de rust zelve.

Davids deed alles goed. Hij zorgde voor de agressie en diepgang die de kunstzinnige Richard Witschge ontbeert. Niet geheel toevallig was Davids bij vrijwel elke gevaarlijke kans betrokken. De dribbel in het laatste kwartier, toen hij -free as a bird - door de Ierse defensie fladderde, had de kroon op een uitstekend half jaar moeten worden, maar in zijn ijver zag Davids de oplossing (een licht stiftballetje) over het hoofd.

Oranje speelde woensdag met spelers die minder dan tien interlands op hun naam hebben.Een EK moet de groep louteren. Belangrijker is een herkenbare ploeg staat, want Nederland kan nog jaren vooruit met deze ploeg. De toekomst is begonnen.

13.12.2006 | Bron: Voetbal International  |