Op Wimbledon '96 sneuvelden op weg naar eeuwige roem veel tennisvedetten. Één man hield stand, dankzij talent en wilskracht: Richard Krajicek. 

Op een mooie maandagmorgen in juli werd hij wakker en was Wimbledonkampioen. De naam van de Nederlander prijkte ineens in de eregalarij van het heilige gras tussen die van Bjorn Borg, Pete Sampras en good-old Jimmy Connors. 

Krajicek, die succes en leed op de tennisbaan afwisselt, was plotseling een volksheld, een Sportman van het Jaar. Met vriendin Daphne Deckers aan zijn zijde kon de Kraai op Wimbledon alles aan.

Hij veegde Michael Stich, Pete Sampras, Jason Stoltenberg van de baan. Tijdens de finale tegen Malivai Washington liet hij zich zelfs niet wijs brengen door een naakte dame die vlak voor de wedstrijd frivool over het centre court rende. "Het brak zelfs de spanning" zou Krajicek later zeggen. 

Na het verzilverde punt zakte Krajicek op de grond neer. De knieën naar voren, de vuisten omhoog, gebald. „Ik had dat Borg vaak zien doen na een zege. Ik dacht, dan het ook maar", zei hij over dat mooie sportmoment. 

Het tennisjaar 1996 eindigt echter voor de nummer 5 van de ATP-lijst zoals dat in 1995 begon: Het lichaam ging weer tegensputteren. Half december werd bij de tennisser een kapotte meniscus gerepareerd. „Die Wimbledonzege heeft me niet veranderd" zei hij onlangs. „Ik word nog dag wakker als R.K. Krajicek zal altijd Richard Krajicek blijven"

25-06-2008 | Bron: Brabants Dagblad  |